วัดห้วยโรงใน วัดเก่าแก่ในอำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ กับประวัติอันยาวนาน

วัดห้วยโรงใน ตั้งอยู่ในหมู่ที่ 4 ตำบลห้วยโรง อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ เป็นวัดที่มีความสำคัญทางศาสนาและวัฒนธรรมของชุมชนท้องถิ่นมาช้านาน โดยมีประวัติเริ่มต้นราวปี พ.ศ. 2497 ก่อนจะได้รับการประกาศจัดตั้งเป็นวัดอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2553 ความโดดเด่นของวัดแห่งนี้อยู่ที่การร่วมแรงร่วมใจของชาวบ้านในการก่อร่างสร้างวัดจากศูนย์ จนกลายเป็นศูนย์รวมจิตใจและศาสนสถานสำคัญของชุมชน

จุดเริ่มต้นการก่อตั้งวัดห้วยโรงใน

ในช่วงก่อนปี พ.ศ. 2497 ชาวบ้านในพื้นที่ยังไม่มีวัดประจำหมู่บ้าน ต้องเดินเท้าไปทำบุญที่ วัดไทรพร้าว ซึ่งอยู่ห่างไกลกว่า 6 กิโลเมตร โดยเส้นทางเดินผ่านลำห้วยแม่คำมีและหมู่บ้านกิ่วนาค เส้นทางในขณะนั้นเป็นทางเกวียนและมีความลำบาก โดยเฉพาะช่วงฤดูฝน ด้วยเหตุนี้เองจึงได้เกิดความคิดที่จะสร้างวัดขึ้นในหมู่บ้านเพื่อสะดวกต่อการประกอบพิธีกรรมทางศาสนา

นายปัญญา พุทธลก ผู้ใหญ่บ้านในขณะนั้น ได้บริจาคที่ดินจำนวนกว่า 14 ไร่ เพื่อใช้เป็นพื้นที่สร้างวัด พร้อมได้รับความร่วมมือจากชาวบ้านห้วยโรงใน บ้านน้ำพุน้อย บ้านน้ำพุสูง และบ้านห้วยโรงนอก ช่วยกันหาไม้สักเพื่อก่อสร้างศาลาขนาด 7×11 เมตรสำหรับใช้ในพิธีกรรมทางพุทธศาสนา โดยระยะแรกยังไม่มีพระจำพรรษา ต้องนิมนต์พระจากวัดใกล้เคียงมาประกอบพิธีแทน

พัฒนาการของวัดห้วยโรงใน และการจัดตั้งเจ้าอาวาส

ในปี พ.ศ. 2500 ชาวบ้านได้สร้างกุฏิสงฆ์แบบเรือนล้านนาเพื่อรองรับพระสงฆ์ที่มาจำพรรษา พร้อมนิมนต์ พระอัฐวงค์ อิทธิวโร มาดำรงตำแหน่งรักษาการเจ้าอาวาสรูปแรกของวัด ต่อมาในปี พ.ศ. 2502 ได้มีการสร้างศาลาการเปรียญขนาด 8.6×16.8 เมตร ซึ่งภายในประดิษฐานพระพุทธรูปปางสมาธิ “หลวงพ่อกัญจนภัย” เป็นพระประธาน

เมื่อถึงปี พ.ศ. 2539 ภายใต้การนำของ พระปัญญา สุทธิญาโณ และนายยอด ล้านมา ผู้ใหญ่บ้านขณะนั้น ได้ริเริ่มสร้างอุโบสถขนาด 8×18 เมตร โดยใช้ศิลปะไทยผสมล้านนา และวางศิลาฤกษ์อย่างเป็นทางการในวันเสาร์ เดือน 3 ขึ้น 11 ค่ำ ปีชวด พ.ศ. 2539 อย่างไรก็ตาม การก่อสร้างยังไม่แล้วเสร็จในช่วงแรก เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงเจ้าอาวาสหลายครั้ง

ความสำเร็จของวัดห้วยโรงในภายหลัง

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2547 เมื่อ พระพิศิษย์ เมธิโก ได้รับการนิมนต์ให้มาจำพรรษา และเริ่มดำเนินการผลักดันการก่อสร้างวัดให้คืบหน้าอย่างจริงจัง โดยสามารถรวบรวมทุนและแรงศรัทธาจนสามารถสร้างอุโบสถแล้วเสร็จอย่างสมบูรณ์ พร้อมส่งเสริมกิจกรรมทางศาสนาอย่างต่อเนื่อง

ต่อมาในปี พ.ศ. 2553 ได้มีประกาศจาก สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ โดยความเห็นชอบของมหาเถรสมาคม อนุญาตให้สร้าง “วัดห้วยโรงใน” ขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยมี พระพิศิษย์ เมธิโก เป็นเจ้าอาวาสรูปแรกตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และประกาศตั้งวัดในพระพุทธศาสนา เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2553 ลงนามโดยพลตรีสนั่น ขจรประศาสน์ รองนายกรัฐมนตรี

การพระราชทานวิสุงคามสีมา และการยกระดับวัดห้วยโรงใน

วัดห้วยโรงใน ได้รับพระราชทาน วิสุงคามสีมา ในวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 2554 ซึ่งเป็นงวดที่ 1 ของปี โดยมีการกำหนดขนาดเขตพื้นที่กว้าง 20 เมตร ยาว 40 เมตร และประกาศลงใน ราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2554 เป็นการยืนยันถึงความถูกต้องและสมบูรณ์ในสถานะของวัดในพระพุทธศาสนาไทย

สรุปวัดห้วยโรงในกับบทบาทสำคัญของชุมชน

จากจุดเริ่มต้นของศรัทธาและความร่วมมือของชาวบ้าน จนถึงการได้รับการรับรองจากหน่วยงานราชการ วัดห้วยโรงใน ถือเป็นตัวอย่างของพลังศรัทธาและความสามัคคีของชุมชนที่ต้องการสืบสานพระพุทธศาสนาอย่างมั่นคง นับว่าเป็นวัดที่ไม่เพียงแต่มีความสำคัญในด้านศาสนาเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึงวัฒนธรรมและความเป็นอันหนึ่งอันเดียวของคนในพื้นที่อย่างแท้จริง